Interviews
Een selectie interviews uit de SF Terra
Interessante links
Recensies
Perry Rhodan
Vereniging
Een selectie interviews uit de SF Terra
Wil je op de hoogte blijven van de laatste nieuwtjes over sciencefiction, fantasy en horror? Bij SF Terra vind je dit en nog veel meer!
Voor 27 euro en 50 cent per jaar ben je al lid. Je ontvangt dan 6x per jaar het blad SF Terra.
Elke 3e zaterdag van de maand is er een contactavond in Amsterdam.
Dit interview verscheen eerder in verkorte vorm in SF Terra 154/155
Al is ze pas 19, toch ontbreekt het actrice Jordana Brewster niet aan acteerervaring. Zo speelde ze 3 jaar lang de rol van Nikki Munson, een opstandige tiener die niet met haar moeder overweg kan, in de soapserie As The World Turns. Daarnaast trad ze aan in All My Children, eveneens een reeks met een hoog zeepgehalte, en The '60s, een miniserie die onlangs de Amerikaanse huiskamers bereikte.
Sinds 25 maart jl. (1999) is de donkerharige en -ogige schoonheid "in het groot" te aanschouwen in haar filmdebuut, de pulpachtige, bijzonder onderhoudende sf-thriller The Faculty, besproken in SF Terra 152 / 153.
Het betreft hier de nieuwste film van het Spaanse talent Robert Rodriguez (El Mariachi, Desperado, From Dusk Till Dawn), die aan de slag ging met een scenario van niemand minder dan Kevin Williamson (Scream, Scream 2, I Know What You Did Last Summer).
Twee jonge kassamagneten met een voorliefde voor het fantastische die de krachten bundelen - dat móet haast wel vuurwerk opleveren. En inderdaad zal met voor menig fan smullen geblazen zijn, al moet hier wel rap bij verteld worden dat in de tweede helft van de film pas echt flink (lees: FLINK) uitgepakt wordt.
Jordana Brewster kwam op 26 april 1980 in Panama City ter wereld en groeide tevens op in Rio de Janeiro, Londen en New York. Ze is de dochter van de in Portugal geboren Mario Joao, een voormalig badpakmodel van Sports Illustrated, en Alden Brewster, een bankier. In het land der onbegrensde mogelijkheden streek ze neer op 10-jarige leeftijd. Tegenwoordig woont ze in Los Angeles, samen met haar kat Delilah, vernoemd naar haar kattige personage uit The Faculty. Of haar huisgenote eveneens geen katje is om zonder handschoenen aan te pakken, is iets waar we slechts naar kunnen gissen...
Na het doorlopen van de New York City Professional Children's School ging ze acteerlessen volgen aan de Weist-Barron Studios. In september 1999 hoopt ze te beginnen aan een opleiding aan de Yale University, waaraan ook haar vader gestudeerd heeft en waarvan haar grootvader, Kingman Brewster, in de jaren '60 en '70 zelfs directeur was. (Dat was begin 1999 haar voornemen. Uiteindelijk zou ze pas veel later naar Yale gaan.)
The Faculty moet gezien worden als een eerbetoon aan een van de meeste gedenkwaardige klassiekers uit het sf-genre: Don Siegels Invasion of the Body Snatchers uit 1956, die Williamson tot één van zijn favoriete films rekent. Om dit nog eens extra te onderstrepen, komt dit grote voorbeeld in The Faculty ook in de dialogen een paar keer aan de orde. Worden in de klassieke Jack Finney-verfilming - die aanleiding gaf tot twee remakes - inwoners van een Amerikaans stadje, Santa Mira, door buitenaardsen "overgenomen", in The Faculty wordt een Amerikaanse middelbare school, Herrington High, het toneel van een buitenaardse invasie..
De film is echter niet alleen een aubade aan Invasion of the Body Snatchers: ook ontwaren we "flarden" uit andere genrefilms, waaronder The Thing, Forbidden Planet en Robert Heinlein's The Puppetmasters.
De eerste die in dit bijzondere samenwerkingsproject van Rodriguez en Williamson tot marionet van de aliens gemaakt wordt, is footballcoach Dick Willis (Robert Patrick). Hierna volgen de slachtoffers elkaar in ras tempo op. Risico lopen onder meer schoolhoofd Drake (Bebe Neuwirth), dramalerares Mrs. Olson (Piper Laurie), biologieleraar Mr. Furlong (Jon Stewart), lerares Engels Miss Burke (Famke Janssen), verpleegster Harper (Salma Hayek) en, niet te vergeten, de leerlingen.
Wanneer de situatie beangstigende proporties begint aan te nemen, gaan zes leerlingen, die onder normale omstandigheden niet zo gauw met elkaar zouden optrekken, de strijd aan met het kwaad. Dit clubje bestaat uit Delilah (Jordana Brewster), aanvoerster van de cheerleaders en hoofdredactrice van de schoolkrant, Zeke (Josh Hartnett), een gewiekste handelaar, Casey (Elijah Wood), een outcast die van fotografie houdt, Stokely (Clea DuVall), een zich rot vervelende eenling, Marybeth (Laura Harris), een nieuwkomer die zojuist haar ouders verloren heeft, en Stan (Shawn Hatosy), de ster van het footballteam en de vriend van - wie anders? - Delilah.
De kwellende vraag die de jongelui zich keer op keer stellen is: wie is er nog mens en wie niet meer? "Trust no one" luidt niet alleen in The X-Files, maar ook hier het credo.
Bonte verzameling sterren Wat opvallend mag heten aan Patricks - bijzonder sterke - vertolking van de ijzig stoïcijnse Willis is de overeenkomst die deze vertoont met Patricks rol in Terminator 2: Judgment Day: die van de robot T-1000. Ook kan het bijna geen toeval zijn dat één der leerkrachten Furlong heet: in T2 werd de jonge John Connor namelijk gespeeld door Edward... Furlong. En om er nog een schepje bovenop te doen, lijkt Casey's achternaam, Conner, wel verdacht veel op Connor...
Eveneens de moeite waard om aan het werk te zien is Neerlands filmtrots Famke Janssen (Bondgirl Xenia Onatopp uit GoldenEye en de eega van de illusionist uit Clive Barker's Lord of Illusions). Eerst zien we haar als een timide, tuttig geklede vrouw met brilletje, maar van het ene op het andere moment verandert ze van Famke in "Vampke": uitdagend, rap van de tongriem gesneden en in hippe, knalrode kledij gestoken. Symboliseert zij soms het "rode gevaar" van weleer, dat in de tijd van Invasion of the Bodysnatchers vormgegeven werd door aliens en andere vreemde wezens??
Enkele andere bekende (genre)sterren die hun opwachting maken in de film zijn Laurie (die zowel in Carrie als Trauma een geflipte moeder neerzette), Neuwirth (Lanel uit Star Trek: The Next Generation) en Hayek (de slangenvrouw uit From Dusk Till Dawn en de hoofdrolspeelster uit Desperado, voor wie dit alweer de vijfde samenwerking met Rodriguez is).
Onlangs maakte Jordana Brewster samen met haar even oude, maar inmiddels in zo'n 20 films verschenen collega Elijah Wood een korte tournee door Europa, waarbij Berlijn, Londen en Amsterdam aangedaan werd. In laatstgenoemde stad onderwierp ik de jonge actrice, van wie we waarschijnlijk nog veel zullen horen, aan een andere, denkelijk minder zware beproeving dan haar personage in The Faculty moest ondergaan, namelijk een interview.
Het is me opgevallen dat er twee posters van The Faculty bestaan die op er het eerste gezicht hetzelfde uitzien, maar bij nadere beschouwing wezenlijk van elkaar verschillen doordat Shawn Hatosy op een van de twee ontbreekt. Hoe zit dat?
Ik weet het niet... Dat zou je aan Miramax [de productiemaatschappij - TvR] moeten vragen. De slogan stelt dat zes studenten op het punt staan, erachter te komen dat hun leraren van een andere planeet komen, maar misschien dachten de makers aanvankelijk wel aan minder studenten, anders zou ik het ook niet weten.
Usher Raymond, aan de andere kant, komt op allebei de posters voor, terwijl hij maar relatief kort in de film te zien is en niet deel uitmaakt van het groepje dat besluit om strijd te gaan leveren met de buitenaardse indringers. Of had dat te maken met het feit, dat hij een bekende R & B-artiest is?
Mogelijk. Zijn werk spreekt veel mensen aan - hij heeft gigantisch veel fans. En het was zijn eerste film, dus misschien gaf dat wel de doorslag.
Hoe was het om samen te werken met de Nederlandse actrice Famke Janssen [die lerares Engels, Miss Burke, speelt] ?
Heel leuk. Helaas hebben we elkaar niet zo heel veel gesproken, omdat er geen scène is waarin we samen voorkomen. Ze is verbazingwekkend mooi. Zo mooi zelfs, dat ze zélf bijna niet van deze Aarde lijkt te zijn...
In The Faculty heeft Harry Knowles, die de ontzettend populaire Internetsite "Ain't It Cool News" runt, een kleine rol [als Mr. Knowles]. Ken je hem persoonlijk?
Ja. Ik heb zelfs een bezoek gebracht aan een van zijn party's, waarop hij, als ik me niet vergis, een oude Godzilla-film draaide. Dat was geweldig.
Bij verschillende in de filmindustrie werkzame mensen staat hij te boek als een nogal berucht figuur doordat hij op zijn website nieuws en roddels over filmsterren en -makers verspreidt, alsmede details over in ontwikkeling zijnde films die nog niet naar buiten gebracht mogen worden...
Dat deed hij met Titanic, nietwaar?
Ja, inderdaad. [En ook met Speed 2: Cruise Control - TvR.] Maar kennelijk hebben Robert Rodriguez en Kevin Williamson een goede verstandhouding met hem, gezien het feit dat hij een rol in hun film heeft gekregen.
Jazeker. En de cast ook. Ik heb hem een paar keer op de set gezien; hij leek er wel onderdeel van te zijn. Volgens mij komt zijn zuster ook in de film voor.
In de film is ook een rolletje weggelegd voor Christina Rodriguez als "tattoo girl". Familie van Robert?
Ja, dat is zijn zuster.
En is Pete Janssen, die even te zien is als Meat, verwant met Famke?
Dat weet ik niet.
Waarom, denk je, koos men jou voor de rol van de kille bitch?
Nou, ik heb wel vijf audities moeten doen voordat ik de rol van Delilah kreeg. Ik bedoel, ik moest er écht voor knokken. Ik werd iets van vier keer bij Robert [Rodriguez] geroepen en één keer bij de casting director. Je zou verwachten dat ze een typisch Amerikaans, blond meisje met blauw ogen zouden nemen, maar God zij dank deden ze dat niet. Ik vind dat Robert risico's nam met de cast, doordat hij de hoofdrolspelers eclectisch liet zijn en iets anders deed voorkomen dan je zou verwachten. Waarom hij mij de bitch liet spelen, weet ik niet - ik ben zelf namelijk niet zo. Maar ik ben er wel veel op de middelbare school tegengekomen, dus ik wist wat voor nukken ze hebben. Ik wilde echter niet het type kille bitch spelen zoals dat al zo vaak in films is opgevoerd. En dat is Delilah ook niet. Zij is anders, doordat zij intelligent is.
Ging het spelen van de rol van Delilah je makkelijk af?
Nee, dat ging me niet makkelijk af. Omdat het mijn eerste film was, voelde ik me erg onzeker. Ik had het idee dat ik teveel dingen overhaastte; zo praatte ik, om maar wat te noemen, in sneltreinvaart. Er was niet een moment op de set dat ik vertrouwen had in mezelf en in mijn keuzes.
Is er nog een ander personage in The Faculty dat je graag had willen spelen?
Nou, eigenlijk was het mijn bedoeling om de rol van Marybeth, het blonde meisje, te bemachtigen. De rol van Delilah had ik niet eens voorbereid toen Robert me vroeg: "Zou je wat tekst van Delilah kunnen voorlezen?" Dat vond ik best, maar moest dat toen in zo'n 5 minuten zien voor te bereiden...
Hoe was je relatie met de acteurs en actrices?
Goed. Ik bedoel, we moesten elkaar wel aardig vinden. Het was pompen of verzuipen, omdat we nu eenmaal niet in L.A. of New York aan het filmen waren, maar in Texas. Dus als we niet elkaar overweg konden, waren we allemaal genaaid. We hoefden geen vrienden van elkaar te worden - er was toch wel genoeg te doen om je vrije tijd door te komen - maar moesten het wel leuk vinden om met mensen van onze leeftijd om te gaan. Bijzonder goed kon ik het vinden met Clea [DuVall], Shawn [Hatosy] en Elijah [Wood].
Is dat niet verschrikkelijk mooi?
[Lacht.] Ohhh, het was zo fantastisch! Oh, nee! Laat ik daar maar voor me houden!
Ach, ik weet niet wat de roddels zijn...
[Lacht.]
Waar ligt jouw grens bij het spelen van een filmrol? Wat weiger je te doen?
Ik weiger om naaktscènes te doen. De reden daarvan is dat men heel gemakkelijk aan een body double kan komen, dus lijkt het me onzin om het zelf te doen. Nee, ik wil niet dat mensen dat beeld van me krijgen. En eerlijk gezegd zou me naakt voor de camera niet op mijn gemak voelen.
Verder zou ik nooit een personage voor de tweede keer spelen.
Waarom?
Omdat ik dat saai vind.
Maar om dat af te dwingen is moeilijk.
Dat is inderdaad moeilijk, maar als je een tiener bent en je nog geen gevestigde acteur of actrice bent, is het zo makkelijk om getypecast te worden. Het is zo makkelijk voor mensen plakken om je een etiket op te plakken en je in een bepaald licht te zien. Met als gevolg dat je carrière tegen de tijd dat je 25 bent voorbij is, omdat ze je dan al uitgespuugd hebben. Ik wil niet dat mij dat overkomt. Daarom wil ik elke keer iets anders doen. Het is gewoon niet interessant om steeds maar weer dezelfde soort rol te spelen of aan dezelfde soort film mee te werken.
Doe je tegenwoordig nog tv-werk?
Nee, niet meer. Ik heb 3 jaar lang tv-werk gedaan, en realiseerde me toen dat ik me niet meer aan contracten wilden binden. Weer voor enkele jaren tekenen vond ik te riskant. Bovendien is het erg saai om hetzelfde personage dag in, dag uit te moeten spelen. Ik was van plan om naar de universiteit te gaan toen ik het script van The '60s las. Ik wilde eigenlijk geen tv-werk meer doen, maar het was zo'n waanzinnig personage en zo'n goed script dat ik speciaal hiervoor mijn universiteitsstudie een jaar naar achter schoof.
Nu concentreer ik me op films, omdat het waar is: van elke 10 scripts zijn er 2 echt goed. Je moet dus gewoon geduld hebben en niet iets doen waar je niet in gelooft. Je moet niet een filmrol aannemen enkel voor het geld of de roem, want ik denk dat roem op jonge leeftijd niet per se goed hoeft te zijn. Daarom doe ik niets overijld. Als ik niet die rollen krijg die ik echt wil, dan krijg ik ze maar niet. Ik wil part noch deel hebben aan de Hollywood-machine, waarbij men een formule blijft gebruiken totdat deze uitgemolken is. Die machine is zodanig, dat films worden gemaakt met als doel om er geld mee te verdienen. En dat is niet wat naar mijn mening het doel van een film zou moeten zijn.
Beschouw je jezelf als een sekssymbool?
Nee, ik vind dat ik dat niet ben.
TV Guide noemde je anders wel de mooiste vrouw van alle overdag uitgezonden tv-series...
Ja, ik weet het. Iedereen gebruikt citaat - ik vind dat zó grappig. Het is een opinie waar niets mis mee is. Ik doe niet bewust moeite om zo te zijn of om juist niet zo te zijn. In The '60s was het niets belangrijk om er knap uit te zien en werd dan ook minimaal opgemaakt.
Erg hypocriet vind ik het wanneer een jonge actrice zegt "Dat is iets waar je je verre van moet houden" en je haar vervolgens ergens zonder shirt afgebeeld ziet.
Michael Douglas heeft ooit gezegd: "Wanneer in een film blote borsten worden gekust, roepen veel Amerikanen dat ze dat walgelijk vinden, maar wordt in diezelfde borsten een mes gestoken, dan hoor je niemand." Is dat misschien de reden dat wanneer in The Faculty Laura Harris' blote borsten in beeld dreigen te komen, ze netjes bedekt worden door een schaduw?
Ik ben het er niet mee eens dat het walgelijk is. Ik vind dat Amerikanen behoorlijk open staan tegenover seks en het verkopen van seks. Ik bedoel, je hoeft de tv maar aan te zetten en je ziet dat in Melrose Place, Beverly Hills 90210... Je ziet dan wel geen blote borsten, maar dat doet er ook niet echt toe; het gaat om de illusie. Wat die scène in The Faculty betreft: ik denk dat men dit zo gedaan heeft omdat ofwel de actrice dat wilde, ofwel omdat men wist dat ook tieners dit te zien zouden gaan krijgen.
In Nederland is de film geschikt bevonden voor alle leeftijden. Wat was de "rating" in Amerika?
De rating was R. Maar ouders zullen er met kun kinderen heengaan zonder te weten dat er borsten op het scherm zullen verschijnen.
Wat is het verschil tussen het werken voor een tv-serie en een film?
Bij een soap opera, wat het enige is waar ik, afgezien van The '60s, iets over kan zeggen, is het publiek meer vergevingsgezind, want wanneer je het verknoeit, kun je het de volgende dag weer goed maken. Bij films, aan de andere kant, krijg je maar één kans, waarna je acteerprestaties beoordeeld en bekritiseerd worden - en dan is het publiek lang niet zo vergevingsgezind. Het is een one-shot deal: als je gedegen werk aflevert, mag je blijven, als je waardeloos werk aflevert, is de kans erg klein dat iemand nog een risico met je wil nemen. Kortom, bij een film staat meer op het spel dan bij een tv-serie.
Met wie zou je een bedscène willen hebben?
Met Mark Wahlberg, uit Boogie Nights.
Vanwege de laatste scène?
Neeeee!! [Ligt dubbel van het lachen.]
Als je zou moeten kiezen tussen carrière en huwelijk / relatie, waarop zou je keuze dan vallen?
Carrière! Ik heb mijn onafhankelijkheid nodig. Ik wil niet dat mijn leven volledig bestaat uit het gelukkig maken van een man.
Wat zijn je goede eigenschappen?
Hmm, ik kan me makkelijk aanpassen; dat komt doordat ik zo vaak verhuisd ben. Ik kan me goed concentreren en ben ijverig. En ik denk dat ik weet wat ik wil.
En je slechte eigenschappen?
Ik ben koppig en ongeduldig. En voeg daar ook maar dramatisch aan toe. Iemand schreef ooit over mij zoiets van: "Wat ze op het toneel en op het scherm onderacteert, overacteert ze in het echte leven." Het is inderdaad waar: in het echte leven ben ik een dramakoningin, maar op de planken of het scherm niet.
Wat is de grootste misvatting die er over jou bestaat?
Wel, ik moet zeggen dat de media tot dusver heel aardig voor me zijn geweest. Ik heb nog geen geruchten of roddels over me gehoord.
[Na diep nagedacht te hebben:] De enige misvatting over mij die ik zou kunnen bedenken is dat ik zo vroegrijp zou zijn. Ik bedoel, mensen denken dat ik zo enorm volwassen voor mijn leeftijd ben. Maar wanneer ik 12 wil zijn, bén ik ook 12.
Wat was je je, toen je de filmwereld binnenstapte, niet bewust?
Ik was me er niet van bewust hoeveel er op publiciteitsvlak met voorbedachte rade gebeurt en hoeveel tijd mensen besteden aan het uitstippelen van strategieën. Ik had altijd gedacht dat bladen je gewoon om materiaal zouden vragen, maar in werkelijkheid is er voortdurend iemand voor je aan het lobbyen. Niets gebeurt per toeval in Hollywood, alles is tot in de puntjes gepland.
En de werklast, was je je daar bewust van?
Jawel. Maar ik was me niet bewust van de hoeveelheid wachttijd waar je op een set mee te maken krijgt: 90% van alle tijd breng je door in je trailer.
Kregen jullie de mogelijkheid om kleine veranderingen in jullie personages aan te brengen?
Ja, soms voelden we er niet prettig bij om bepaalde dingen te zeggen en dan mochten we er van Robert iets anders van maken. Wanneer Delilah ruzie maakte met iemand, had ik soms zoiets van: "Rewind!" Dan kon ik het echt niet over mijn lippen krijgen. Ik denk dat je acteurs en actrices deze mogelijkheid ook móet geven. We zijn immers geen marionetten. Okë, soms zijn we dat wel... Ik vind dat het belangrijk is dat je het personage dat je speelt beter kent dan wie dan ook, dus móet je ook wel inbreng daarin hebben; dat is gewoon noodzakelijk.
Hoe ging je om met zaken die er niet waren, omdat ze er later pas aan toegevoegd werden?
Dat was afzien, eerlijk waar. Ik was van tevoren zo naïef om te denken dat er altijd wel íets te zien zou zijn om op te reageren, maar dat bleek dus niet zo te zijn... Tijdens zulke scènes ging het steeds van: "Ga naar links, ga naar rechts, kijk angstig." Je hebt geen idee wat je aan het doen bent. Ook ben je bang om je tekst melodramatisch of te dik aangezet uit te spreken, aangezien dat zou wel eens misplaatst kunnen zijn.
De opnamen voor The Faculty vonden grotendeels 's nachts plaats. Viel je dat niet zwaar?
Nee, ik heb er juist veel plezier aan beleefd. De acteurs en actrices leken 's nachts, na overdag geslapen te hebben, haast wel dronken. In die nachtelijke uren lachten we aan één stuk door - we raakten gewoon door het dolle heen. Het was echt een maffe bedoening!
Wat zijn je favoriete films en wie je favoriete regisseurs?
Ik houd van Quentin Tarantino's werk, maar niet van Steven Spielbergs films. Ook vind ik Terms of Endearment goed. Van recente films vond ik Happiness schitterend. Oh God, het is zo moeilijk om al mijn favoriete films op te sommen in mijn hoofd...
Wie reken je tot je favoriete acteurs en actrices?
Dustin Hoffman, Debra Winger, Edward Norton - die vind ik briljant - en Jennifer Jason Leigh.
En wie zijn je favoriete best boys [= algemene assistenten op de set]?
Jongens??
Nee, best boys, grips
Oh, ik heb geen idee!! [Komt bijna niet meer bij van het lachen.]
Weet je al wat je volgende film wordt?
Ja, dat wordt The Invisible Circle van Adam Brooks, waarvan de opnamen over enkele maanden zullen beginnen. Hierin speel ik de zuster van Cameron Diaz. We lijken weliswaar niet veel op elkaar, maar daar verzinnen we wel wat op. Mijn personage is een erg naïef en onbehouwen type dat in het Europa van de jaren '70 op zoek gaat naar de waarheid achter de dood van haar zus.
Zie voor Jordana Brewster's filmografie de website www.imdb.com